Een tijdlang stond ik wat gespannen/zenuwachtig aan de kant naar de wedstrijd te kijken . Je denkt: zoveel nationaliteiten/culturen op één veld, hoe gaat dat? AZC ging er fanatiek tegenaan. Maar gelukkig bleef het sportief. Ik denk: ook dankzij de sportieviteit/het begrip van de DOS-spelers.
Je kon aan de reacties van de AZC spelers zien dat ze enorm genoten en echt uit waren. Daar bedoel ik ook mee dat ze even echt 'uit' hun zorgen/problemen waren. En . . . . ze konden technisch nog aardig voetballen ook!

De trainer van het AZC elftal is overigens naast vrijwilliger ook een van de asielzoekers.

Na afloop in de kleedkamer heb ik de jongens gezegd dat de uitslag (5-3 voor AZC) een beetje geflatteerd was. Want DOS spelers hadden er al een dag werken opzitten, moesten ’s avonds nog kinderen naar bed brengen enz.,terwijl de AZC jongens alle energie van heel de dag in de wedstrijd konden leggen.

Dat begrepen ze wel zag aan hun ogen.

Na een drankje in de kantine namen ze weer afscheid en verdween de groep richting Almelo op de fiets in het donker.

Tip: ik denk dat er op Nederlandse AZC’s aardig voetbaltalent rondloopt. Zou een aanwinst kunnen zijn voor jeugdtraining bij menige (prof)club in Nederland. Daar hoef je niet altijd miljoenen voor uit te geven.

Nico Mels (AZC-elftal begeleider)
de Grutto 41

Vriezenveen